Όχι άλλοι αγχωμένοι σκύλοι έξω από καταστήματα.

Xθες είδα έξω από το Super Market που ψωνίζω έναν σκυλάκο δεμένο. Καλά μέχρι εδώ; Όχι! 

Το κακόμοιρο το ζώο έτρεμε κυριολεκτικά από το φόβο του. Μάλλον και εγώ το ίδιο θα έκανα στην θέση του. Δεκάδες άνθρωποι περνούσαν μπροστά του σέρνοντας τα καρότσια, κουβαλώντας τις σακούλες και κάνοντας φασαρία...Έκατσα και του έκανα παρέα. Μέσα σε λίγα λεπτά χαλάρωσε και άρχισε να κουνάει την ουρά του. Αυτό ήθελε, να νιώσει ασφαλής.

Έχω συναντήσει πολλές φορές δεμένα σκυλιά έξω από μαγαζιά, όμως είναι οι λίγες οι φορές που τα έχω δει να περιμένουν ήρεμα και υπομονετικά. Συνήθως είναι αγχωμένα και πιεσμένα. Κοιτάζουν σαν μαγνητισμένα μέσα, λαχανιάζουν από την αγωνία, γαβγίζουν καλώντας τον ιδιοκτήτη τους ή γρυλίζουν αν προσπαθήσεις να τα πλησιάσεις. Αρκετά από το άγχος τους δεν τρώνε καν λιχουδιές (το έχω προσπαθήσει πολλές φορές και ξέρω)

Ίσως κάποιοι να μου πουν "Δεν μπορούσα να το αφήσω σπίτι", " Για δέκα λεπτά το πήρα", "Μου αρέσει να τον έχω πάντα μαζί μου", κλπ, κλπ...

Οκ, τότε σας έχω μερικές συμβουλές,

  1. Προσπαθήστε να ξεκινήσετε δένοντας τον σκύλο εντός σπιτιού. Στο σαλόνι, στο μπαλκόνι, στην τραπεζαρία. ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΕΤΕ ΜΕ ΛΙΧΟΥΔΙΑ. Θα πηγαίνετε κάθε λίγο και λιγάκι και θα τον ταΐζετε ώστε να συσχετίσει τον περιορισμό με ανταμοιβή και να το δει σαν παιχνίδι. Μην πηγαίνετε τον σκύλο από το 1 στο 100.
  2. Σταδιακά θα ανεβάζετε τον χρόνο παραμονής και την δυσκολία. Αλλάξτε δωμάτιο να μην σας βλέπει, αργείτε, κάνετε λίγο θόρυβο... Στόχος είναι να τον εξοικειώνετε με αυτό που πρόκειται να ζήσει. Ήρεμα και σταθερά.
  3. Να πάτε σε ένα ήρεμο μέρος την πρώτη φορά. Δεν χρειάζεται να τον πάτε στο super market Σάββατο μεσημέρι μέσα στην τρέλα. Να τον βοηθήσουμε θέλουμε όχι να του δημιουργήσουμε θέμα. Εννοείται πως την πρώτη φορά θα μείνετε λίγο στο κατάστημα.
  4. Να βγαίνετε κάθε λίγο και λιγάκι ώστε να βλέπει πως δεν τον "εγκαταλείψατε" αλλά και για να του δίνετε τις νόστιμες λιχουδιές σας. Μπείτε στην θέση του και κάντε το όσο πιο ευχάριστο μπορείτε. (Αν βιάζεστε και δεν έχετε χρόνο μην τον πάρετε μαζί σας.)
  5. Αν δεν αισθάνεστε ασφαλής καλό είναι να πάτε με ένα μέλος της οικογένειας, με ένα φίλο, ώστε να μείνει έξω κάποιος και να τον επιβραβεύει.
    Αργότερα το προσπαθείτε και μόνος σας.
  6. Να του μάθετε μια λέξη (Μείνε, Στάσου, Εκεί, Περίμενε..) ότι σας αρέσει. Όταν άρχισα να αφήνω την Sugar από κουτάβι, πάντα ήξερε πως "μπαίνει " σε δουλειά η οποία στο τέλος πληρώνει πολύ καλά!!!
  7. Να έχετε πολύ καλή εικόνα πριν αφήσετε δεμένο τον σκύλο σας. Υπάρχει περίπτωση να αγχωθεί τόσο ώστε να βγει από το λουρί; Μπορεί να δαγκώσει από φόβο; Φοβάται συγκεκριμένα αντικείμενα ή ήχους; Καταγράψτε τι τον πιέζει.

Αν αντιληφθείτε πως δεν τα καταφέρνετε ή πως απλά δεν μπορεί ο σκύλος σας, σταματήστε.

Προσωπικά στεναχωριέμαι πολύ όταν βλέπω αγχωμένα ζώα να περιμένουν τους ανθρώπους τους... Και το κακό είναι πως πολλοί δεν αντιλαμβάνονται σε τι διαδικασία βάζουν το σκύλο τους.

Τέλος, να έχετε κατά νου, πως πολλά σκυλιά αισθάνονται άβολα όταν είναι δεμένα. Αρκετά δυστυχώς αναγκάζονται να δαγκώσουν από φόβο. Επαναλαμβάνω, αν βλέπετε πως ο σκύλος σας δεν αντέχει, μην τον βάζετε σε αυτή την διαδικασία. Προστατέψτε τον από κάποιο δυσάρεστο περιστατικό.
(All rights reserved. Happydogs.gr) Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη

Βασίλης Μπορομπόκας
Επαγγελματίας εκπαιδευτής.
Εκπ. σε Γερμανια, Πολωνια, Ιταλια, Ολλανδια, Σκωτια και Κροατια
CPDT, DADTrainer, DBC
www.happydogs.gr
6979114039

Βιογραφικό σημείωμα

  • Βιογραφικό σημείωμα

    19 ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΑΤΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ,ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΚΥΛΩΝ

    Oνομάζομαι Βασίλης Μπορομπόκας, γεννήθηκα στην Αθήνα το 1977 και από "σπόρος" αγάπησα πολύ τα ζώα και ειδικότερα τους σκύλους. Αυτή ήταν άλλωστε η φυσιολογική εξέλιξη μου καθώς μέχρι τα 14 ζούσα σε κτήμα με σκύλους, γάτες, κότες, κουνέλια, κατσίκες και πρόβατα και έμαθα από πρώτο χέρι να συμβιώνω μαζί τους και να τα φροντίζω. Το '99 ξεκίνησα δειλά-δειλά τις πρώτες μου εκπαιδεύσεις σαν βοηθός εκπαιδευτής. Μου ήταν ξεκάθαρο πως ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το επάγγελμα. Δουλειά είχα... Στρωμένη, οικογενειακή, καλοπληρωμενη και με προοπτική. Δε με γέμισε ποτέ όμως... Το μυαλό μου ήταν μόνο στους σκύλους.

    Έτσι, όσο περνούσε ο καιρός, μου γινόταν όλο και πιο έντονο το ότι θέλω να είμαι μαζί τους.

    Μου ήταν πολύ καθαρό. Τα αγαπώ και για αυτό θέλω να δουλεύω μαζί τους. Αυτή ήταν μια εύκολη και συνειδητοποιημενη σκέψη σε πρώτο επίπεδο. Λογική προσέγγιση θα έλεγα.

    Όσο μεγαλώνω όμως, καταλαβαίνω ότι πέρα από το προφανές, ο λόγος που ήθελα και θέλω να είμαι μαζί τους, είναι γιατί με κρατούν σε ψυχική ισορροπία. Γιατί νιώθω γεμάτος ωραία συναισθήματα και γιατί μαζί τους, βγάζω μπροστά τα καλύτερα κομμάτια του εαυτού μου... Αγάπη, υπομονή, κατανόηση, εξυπνάδα, αυτοπεποίθηση, ηρεμία, αποφασιστικοτητα, χιούμορ, υπευθυνότητα. Με θεραπεύουν νομίζω...

    Ολο αυτό ξέρω πως δούλεψε υποσυνείδητα. Δηλαδή, ο εαυτός μου με έσπρωξε αθόρυβα προς μια κατεύθυνση για να μπορώ να είμαι καλά, να αισθάνομαι καλά.

    Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη απέναντι τους. Η αγάπη και ο σεβασμός λοιπόν, είναι τα λιγότερα που μπορώ να τους προσφέρω απλόχερα.

    Διαβάστε περισσότερα...

Είπαν για εμάς

istorioules

Σε αυτή τη σελίδα έχω "ανεβάσει" μερικά κείμενα τα οποία έγραψαν και υπέγραψαν με το ονοματεπώνυμο τους, οι άνθρωποι που με εμπιστεύτηκαν για να εκπαιδεύσω τους σκύλους τους. Μέσα από τα λόγια τους κέρδισα την αναγνώριση αλλά και την εκτίμηση τους για τις υπηρεσίες μου. Τα θεωρώ πιο σημαντικά ακόμη και από τα πτυχία και τις πιστοποιήσεις μου, γιατί αυτή αυτή πιστεύω ότι είναι άλλωστε και η ουσία της εκπαίδευσης, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι... Να καταφέρνω να αλλάζω προς το καλύτερο την σχέση των ανθρώπων με τους σκύλους τους.

Τι καλύτερο και ομορφότερο από το να αναγνωρίζεται η δουλειά και η βοήθεια που παρείχες;

Καλή ανάγνωση...

Διαβάστε περισσότερα...

 

Βρείτε μας στο Facebook

Powered by InfoTime